Tekst Alicja Szubert-Olszewska

Historia polskiego plakatu jest stosunkowo długa, pierwsze jednobarwne afisze drukowano już w XVIII wieku. Wielobarwne plakaty, często wykonywane ręcznie, powstały w XIX wieku, w krakowskim środowisku, anonsowały wydarzenia artystyczne, wystawy, przedstawienia teatralne i koncerty.
Wykonywali je znakomici artyści: Wyspiański, Mehoffer, Weiss, Frycz, często na marginesie swojej malarskiej twórczości. Plakat drukowany w tysiącach egzemplarzy, wielkoformatowy, spopularyzował się u nas dopiero w dwudziestoleciu międzywojennym. Czas budowy niepodległego państwa i jego instytucji po 123. latach niewoli charakteryzował się dynamiką i żywiołowością, twórczym optymizmem. Ten nastrój udzielił się również artystom. Ci ostatni wypracowali styl odzyskanej niepodległości, głosili i praktykowali zmniejszenie dystansu sztuki od życia, przystosowanie jej do potrzeb formującego się wówczas nowoczesnego, demokratycznego społeczeństwa II Rzeczypospolitej.

Polscy projektanci, architekci i graficy proponowali sztukę wartościową, ale adresowaną do szerokiej publiczności. W miejsce tandetnego, dziewiętnastowiecznego, drobnomieszczańskiego kiczu chcieli zbudować otoczenie człowieka na nowo, tworząc je z prostych, logicznych form, łącząc modernizm z polską tradycją. Ich działania w widoczny sposób zmieniły przestrzeń wizualną dwudziestolecia międzywojennego. Społeczeństwa europejskie, także i polskie, odetchnęły po okropnościach wojny światowej i pragnęły cieszyć się życiem, dobrobytem, dążyć do komfortu. Plastycy polscy włączyli się w ten klimat pod hasłem upoetyzowania codzienności.

Jedną z najważniejszych, najaktywniejszych postaci życia artystycznego w dwudziestoleciu był Tadeusz Gronowski, plastyk o wszechstronnych zainteresowaniach.

Więcej przeczytasz w magazynie KOCIE SPRAWY - Nr 83 WRZESIEŃ 2009

Powrót do: Czytelnia


Kot kustosza 
- artykuły z
KOCICH SPRAW




   Tekst artykułów  
   Alicja Szubert-Olszewska