Wizerunek kota w sztuce Wschodu
pojawia się jako symbol szczęścia.
Wierzono, że dusze świętych wstępują
w kota i dlatego dysponuje
on szczególną siłą magiczną

W taki lakoniczny, wynikający jak gdyby z jednego gestu-decyzji artysty sposób, malowano też koty. Czasem wydaje się, że ich figury powstają - podobnie jak znaki chińskiego alfabetu - od jednego ruchu pędzla. Bardzo często kocie postacie komponowano w połączeniu z formami roślinnymi, wpisując je w konary drzew, sosen, dębów. Ten typ przedstawień rozpowszechnił się w XVIII w. W wieku XVIII nastąpiło znaczne ożywienie wymiany kulturalnej na linii Chiny - Europa. W Europie modny stał się styl chinoiserie, oparty na chińskich motywach dekoracyjnych, objawiający się głównie w ceramice, meblarstwie, rzemiośle artystycznym. W Chinach, z kolei, jezuita Giuseppe Castiglione (1688 -1768), znany także jako Lang Shining, zapoznał artystów z Państwa Środka z perspektywą zbieżną i światłocieniem. WXIX w. na przedmieściach Szanghaju jezuici założyli szkołę sztuk pięknych, znaną jako szkoła szanghajska, w której propagowali malarstwo olejne.
Wysublimowana, zakorzeniona w głębokich systemach filozoficznych sztuka chińska długo opierała się wpływom estetyki europejskiej. W końcu uległa, choć nie do końca. Artyści z Chin i Japonii zaczęli łączyć wschodnią tradycję z europejskim realizmem. Dokonał się tam proces inkulturacji, czyli wrastania jednej kultury w drugą - asymilacja dorobku artystycznego odległej cywilizacji. Spotkanie Zachodu ze Wschodem dawało różne efekty, tak urzekające jak drzeworyty Hokusai i tak ponure, jak wzorowany na radzieckim
socrealizm chiński i koreański. W morzu chińskim, w ponadmiliardowym, zróżnicowanym społeczeństwie żyje obecnie 10 milionów katolików. Społeczność chrześcijańska tworzy sztukę sakralną, produkuje dewocjonalia, wydaje druki. I w tym obszarze również ma miejsce inkulturacja. Dość oryginalnym, a nawet zabawnym przykładem łączenia dwóch estetyk jest bożonarodzeniowa kartka z życzeniami świątecznymi, zaprojektowana i wydrukowana w Chinach w 2009 r. W tej niewielkiej kompozycji po europejsku zastosowano perspektywę linearną i powietrzną, uwzględniono zachodni układ postaci, natomiast Madonnę, Dzieciątko
i św. Józefa namalowano ze skośnymi oczami, w chińskich, tradycyjnych strojach i fryzurach, chiński, delikatny jest też koloryt. W europejskiej ikonografii w scenie Narodzenia biorą udział różne zwierzęta, wół, osioł, ptaki, owce, bardzo rzadko dostępuje tego zaszczytu pies i to tylko w „Pokłonie pasterzy", prawie nigdy nie występuje tam kot. Na chińskiej kartce bożonarodzeniowej Świętej Rodzinie towarzyszą wyłącznie koty, pręgowane, wąsate - do nich uśmiecha się i wyciąga rączkę Dzieciątko. Skąd taki właśnie wybór zwierzęcia do chińskiej szopki? Kot w wierzeniach Wschodu ma konotacje bardzo pozytywne, często jego wizerunek pojawia się w ceremoniach i dekoracjach noworocznych, jako symbol szczęścia.
Wierzono, że dusze świętych wstępują w kota i że to stworzenie dysponuje szczególną siłą magiczną. Kot był nawet kandydatem na znak do chińskiego Zodiaku. Spotkałoby go to wyróżnienie niezawodnie, ponieważ był zwierzątkiem przymilnym, ładnym i schludnym, gdyby nie intrygi chytrego szczura, który „wygryzł" go z tego stanowiska. Dlatego kot wpada w szał na widok każdego szczura. Kot do chińskiego Zodiaku nie trafił, ale znalazł się za to w chińskiej szopce, jako wybrane, jedyne spośród wszystkich zwierząt stworzenie.