Tekst i zdjęcie Karolina Jahn
www.principessa.com.pl
 
magazyn KOCIE SPRAWY - Nr 96 PAŹDZIERNIK 2010

Kot bengalski to jedyna cętkowana rasa, wywodząca się bezpośrednio od dzikiego przodka - leoparda azjatyckiego. Bengal nazywany był kiedyś „kotem monetowym", ze względu na jego cętki przypominające chińskie monety. Znany był również jako Kot chiński, Kot Elliota, Kot jawajski oraz Kot z Wagati. Dzisiaj zgodnie uważa się, że wszystkie te nazwy odnoszą się do jednego gatunku.

Koty mają w sobie magię, trudną do opisania. Sprawiają, że nasze życie staje się bogatsze, a my sami wrażliwsi i łagodniejsi. Zawsze otaczałam się zwierzętami, które potrzebowały pomocy. Najukochańsze były te ze schroniska. Aż nagle, do domu zawitał długo oczekiwany i poszukiwany... kot bengalski! Zawsze pragnęłam stworzyć hodowlę kotów, ale przez długi czas nie mogłam się zdecydować na określoną rasę. Teraz jestem pewna - tylko Bengale.
Koty bengalskie są obecnie jedną z najszybciej zyskujących na popularności ras kotów. W ciągu zaledwie dwóch dekad rasa ta z zupełnie nieznanej, znalazła się w czołówce najbardziej pożądanych. Co sprawia, że Bengale są tak intrygujące? Czy jest to kwestia ich fascynującego, dzikiego pochodzenia? Czy też unikatowe umaszczenie, nadające im wygląd miniaturowego, czającego się lamparta? Niektórzy właściciele uwielbiają Bengale ze względu na ich inteligencję i sposób, w jaki przywiązują się do swoich właścicieli. Najprawdopodobniej połączenie tych szczególnych cech stanowi o ich atrakcyjności.
Historia rasy
Do stworzenia tej rasy wykorzystano początkowo egipskiego kota mau oraz inne krótkowłose koty domowe. Po wielu latach krzyżówek, chowu wsobnego oraz hodowli selektywnej, została wyłoniona nowa rasa kotów domowych, czyli kot bengalski - nazwany tak ze względu na naukowe określenie lamparta azjatyckiego - Prionailurus Bengalensis.
Kot bengalski jest zarejestrowanym gatunkiem kotów domowych. Celem było stworzenie rasy sprawiającej wrażenie dzikiego kota, zrazem cechującej się oddaniem właściwym najłagodniejszym kotom domowym.
Przez lata miało miejsce wiele krzyżówek kota bengalskiego z kotami domowymi. Pierwsza z nich miała miejsce w Stanach Zjednoczonych. Pani Jean Mill z Arizony w 1983 r. zarejestrowała nabyte okazy w rejestrze TICA (międzynarodowe zrzeszenie właścicieli kotów) oraz ich potomstwo, domowe koty z brązowymi cętkami, rodowodu Millwood Finally Found.
Kot bengalski został po raz pierwszy zaprezentowany na wystawie kotów w 1985 r. i wywarł wielkie wrażenie. Inni hodowcy zakładali rodowody i wprowadzali swoje koty bengalskie do rejestru TICA.
Do hodowli kotów bengalskich wykorzystano różne rasy kotów domowych, z których preferowaną rasą był egipski kot mau. Uważano wówczas, iż mau ma najwięcej wspólnego z kotem bengalskim, mając najmniej genów recesywnych. Inne rasy, których użyto w programach hodowlanych, to m.in.: Ocicat, kot abisyński, kot bombajski oraz kot brytyjski krótkowłosy.
Dziedzictwo przodków
Cechy dzikości, które przetrwały w kocie bengalskim, to wyostrzony słuch, wzrok, zwinność, dobrze zbudowane ciało, wyjątkowa pewność siebie oraz wysoki poziom inteligencji. Dodatkowo rasa ta zachowuje geny nieznane pozostałym rasom domowym. Między innymi jest to gen odpowiedzialny za ultramiękką, jedwabistą sierść z właściwym jej złotym
połyskiem; niezwykłe wzory, tendencję do poziomego stykania się cętek i zazwyczaj jasną okolicę brzucha.
Budowa ciała
Kot bengalski jest kotem rozmiarów średnio-dużych, samce tego gatunku ważą zazwyczaj od 5. do 6. kilo, czasami do 9. kilogramów w przypadku kotów kastrowanych. Samice ważą mniej, w granicach 3-4 kilogramów, gdy osiągają pełną dojrzałość. Tak jak ich dzicy kuzyni, udomowione koty bengalskie posiadają bardzo umięśnione, długie ciało, co stanowi jedną z charakterystycznych cech tej rasy. Oczywiście samce są silniej zbudowane od samic. Może u nich występować zwisająca warstwa skóry w okolicach brzucha, nie koliduje ona jednak ze zgrabną, dobrze zbudowaną sylwetką.
Futro
Podobnie jak ich przodkowie, wiele kotów bengalskich ma wyjątkowo jasne lub białe brzuchy oraz wewnętrzne obszary kończyn. Jest to cecha odziedziczona bezpośrednio po dzikiej odmianie i nadaje im wyróżniający się wygląd. Te obszary bieli mogą się rozciągać od szyi, przez brzuch, wewnętrzną część kończyn, a nawet po samą wewnętrzną część ogona.
Futro kota bengalskiego powinno być krótkie i pluszowe. W dotyku przypomina futro norki. Właściwy jest mu również połysk, którego nie da się przypisać żadnej innej rasie kota domowego. Najbardziej udane okazy kotów bengalskich mają złote końcówki na pojedynczych włosach, znane hodowcom jako „połysk", sprawiający, iż ma się wrażenie, jakby zostały posypane złotym pyłem. U niektórych kotów bengalskich objawiają się inne cechy umaszczenia właściwe domowym przodkom.
Kolejną unikatową cechą tej rasy jest fakt, iż w parze z jedwabiście gładkim futrem idzie jedynie śladowe linienie bądź nawet jego brak. Często ludzie z alergią na kocią sierść nie odczuwają reakcji alergicznej w zetknięciu z kotem bengalskim.
Umaszczenie
Kolejną wyróżniającą te koty cechą są „ocelli", inaczej mówiąc białe plamy na odwrocie uszu odziedziczone po dzikich kotach bengalskich. Widuje się je często w pierwszym i drugim pokoleniu, w pewnym stopniu są one widoczne nawet w późniejszych pokoleniach. Uznane odmiany barwne tej rasy to Brown Spotted (brązowo cętkowany, lamparci), Lynxpoint i Sepia (śnieżny lampart) oraz srebrne. Uznane wzory umaszczenia to cętki oraz pręgi (zwane też umaszczeniem marmurowym). Rozety mogą być całkowicie okrągłe (w kształcie pączka z dziurką) z jaśniejszym wnętrzem, z czarną bądź brązową otoczką. Mogą być wydłużone tak jak u ocelota, wciąż jednak z jaśniejszym wnętrzem. Rozety mogą czasem również przypominać kształtem groty strzał, z odrobiną odcienia czerwonego. Znamiona na ramionach mogą być zawijasami barw, spore przypominające naleśniki, czy nawet efekt przypominający skrzydła motyla rozciągający się po część grzbietową szyi. Preferowanym kolorem brązowo cętkowanego kota bengalskiego jest kolor dzikiego kota bengalskiego. Znaczy to, iż powinien mieć wyraźnie jasne tło dla cętek koloru platynowego, piaskowego, żółtego, miodowego bądź jasnozłotego. Cętki bądź rozety, niezależnie czy czarne, czy brązowe, powinny być intensywne i rozkładać się dynamicznie, z dużym kontrastem względem tła. Brzuch kota musi być cętkowany lub w przypadku pręgowanych kotów bengalskich powinien być pokryty „żyłkami".
Ponieważ w programach hodowlanych wykorzystywano koty domowe o nieznanym pochodzeniu, oraz pulę genów recesywnych, czasem bywa, iż rodzą się kocięta o nietypowych kolorach i długości sierści. Najczęściej występującym przypadkiem tego typu jest „niebieski" kot bengalski, który jest cętkowany, lecz koloru szaroniebieskiego. Podobnie w przypadku wykorzystania do programów hodowlanych Ocicatów, którego rezultatem były kocięta koloru cynamonowego, czekoladowego bądź płowego. Nie są to jednak kolory akceptowane w hodowli kotów bengalskich.
Jeżeli hodowca nie jest pewien koloru kota lub kocięcia, najlepszym kryterium oceny w tym wypadku jest koniec ogona. U brązowo cętkowanego kota bengalskiego powinien być czarny. Niebieski „bengal" będzie miał stalowoniebieski koniec, cynamonowy bengal będzie z kolei miał jasnopomarańczowy etc.
Temperament i usposobienie
Jedną z najważniejszych cech rasy bengalskiej jest, w porównaniu z innymi, jej przewidywalny charakter. Przez cały czas dopracowywania tej rasy kotów do rozrodu używano jedynie najbardziej stabilnych emocjonalnie i przyjaznych kotów.
Koty bengalskie są bardzo inteligentne i przebiegłe, prawdopodobnie jest to pozostałość z dziczy. Często podczas zabawy objawiają się ich dzikie instynkty. Cechuje je nietypowe uwielbienie dla wody i często może się zdarzyć, iż wskoczą do wanny za swoim właścicielem. Chętnie używają przednich łap do chwytania i przenoszenia przedmiotów. Swoją zadziwiającą inteligencję prezentują podczas rytuału polowania na zabawki. Uwielbiają się wspinać, podobnie jak ich przodkowie. Nie są lękliwe. Bardziej nerwowym, płochliwym rasom kotów zdarza się zadawać obrażenia podczas obrony. Kot bengalski spokojnie odejdzie, z poczuciem pewności, iż on jest władcą swojego królestwa. Potrafią też być bardzo uparte. Jeśli tylko się im na to pozwoli, będą stawiać na swoim.
Bengale są bardzo towarzyskie, kochają ludzi i są godne zaufania. Dobrze znoszą obecność innych zwierząt. Nie są agresywne, odznaczają się pewnością siebie, właściwą mieszkańcom dżungli. W łatwy sposób można ustanowić dobre stosunki z tą rasą kotów, chętnie towarzyszą ludziom i lubią przyciągać ich uwagę. Koty bengalskie nie są zbyt głośne, lecz często „przemawiają" do swoich właścicieli. Ich głos może być dziwnie ochrypły i brzmieć dziko. Niektóre wydają specyficzne odgłosy przypominające szczekanie, z kolei niektóre wydają bardziej piszczące odgłosy.
Bengale fascynują mnie niezmiennie. Jestem dumna ze swojej, na razie niewielkiej, hodowli. Chcę popularyzować tę rasę i czerpać radość z oddania wspaniałych kociąt w dobre, wrażliwe ręce tych, którzy chcą się cieszyć leopardem w tej, jakże rozkosznej, miniwersji.

Powrót do: Czytelnia


Rasy kotów
- artykuły z
KOCICH SPRAW