Tekst Beata Kulpa
magazyn KOCIE SPRAWY - Nr 89 MARZEC 2010

Pat Turner, hodowczyni z Wielkiej Brytanii, w latach 80. podjęła próby stworzenia nowej rasy. W swoim specjalnym programie hodowlanym użyła kota syjamskiego i orientalnego bikolora. W ten sposób powstał kot seszelski krótkowłosy i jego bliski kuzyn - kot seszelski długowłosy. W potocznych określeniach często słyszy się, że Seszel to po prostu Syjam z białymi łatkami.
Nowa rasa została zaakceptowana i dopuszczona do wystaw przez FIFe 1.01.2006 r. Mimo że obecnie koty seszelskie są już dobrze rozpoznawalne, inne organizacje, poza FIFe, jeszcze ich nie uznały, tłumacząc to tym, że jest zbyt mało cech różnicujących je od innych ras orientalnych.
Po prostu piękny
Jak wygląda kot seszelski? Pięknie, elegancko i dumnie. A poza tym wydaje się, że doskonale zdaje sobie sprawę ze swojej urody.
A co mówią opracowane dla tej rasy standardy? Seszel jest kotem średniej wielkości. Jego sylwetka powinna być smukła, o wydłużonych liniach, ale w żadnym wypadku nie wychudzona. Ciało dobrze umięśnione, giętkie, sprężyste, a ruchy miękkie i płynne.
Od siebie dodam, że Seszel w ruchu wygląda jak któryś z jego wielkich dzikich kuzynów. Często słyszę od odwiedzających mnie osób pełne zachwytu stwierdzenie: „ten kot chodzi jak tygrys".
Głowa Seszela powinna mieć kształt klina, który rozpoczyna się od czubka nosa i równomiernie rozszerza prostą linią do końca dużych, szerokich u nasady i spiczasto zakończonych uszu. Czaszka jest lekko zaokrąglona, nos długi i prosty, bez załamania, kufa wąska, a broda średniej wielkości na jednej linii z lustrem nosa.
Dopuszczalny jest tylko jeden kolor oczu - intensywny lśniący niebieski. Są one osadzone ukośnie od nosa ku uszom i mają migdałowaty kształt.
Nogi są długie i smukłe zakończone małymi owalnymi łapami, a ogon bardzo długi i cienki.
Futro musi być jedwabiste i lśniące, u kotów krótkowłosych bardzo krótkie i przylegające do ciała, u długowłosych średniej długości, a na ogonie, bokach i brzuchu nieco dłuższe. U obu odmian nie występuje podszerstek.
Umaszczenie kota seszelskiego, mówiąc w sposób uproszczony, jest takie, jak kota syjamskiego, ale z dodatkiem plam koloru białego, które występują zarówno na znaczeniach, jak i na korpusie. Kolor znaczeń powinien być taki sam na masce, łapach, uszach i ogonie, natomiast kolor na korpusie musi być wyraźnie jaśniejszy od znaczeń point. Występujące odmiany barwne to seal (ciemnobrązowy), niebieski, czekoladowy, liliowy, rudy i szylkretowy. Kolor może być jednolity lub pręgowany.
Charakter i osobowość
Charakter kota seszelskiego jest taki sam, jak syjama i kota orientalnego. To ekstrawertyk nie znoszący samotności, uwielbiający ludzkie towarzystwo. Czuły, lojalny i wierny, zwykle wybiera sobie swojego człowieka, którego darzy niezmiernym uwielbieniem i przywiązaniem, natarczywie domagając się jego uwagi i towarzysząc na każdym kroku. Ponieważ jest też kotem gadatliwym, należy się spodziewać potoku kociej mowy w różnej postaci: od gruchania, poprzez miauczenie, skrzeczenie, aż do głośnego zawodzenia.
Jest bardzo odważny i ciekawski, nie dla niego wylegiwanie się na kanapie. Mało przyjemne wydarzenia typu remont w domu nasz kot skwituje z westchnieniem ulgi „koniec nudy, nareszcie coś się dzieje". I na pewno solidnie przypilnuje ekipy remontowej.
Poza tym „rozpakuje" przyniesione do domu zakupy, przywita gości - tak jak to robi w tej chwili mój 3-miesięczny kot. Szybko uczy się zarówno nowych sztuczek i zabaw, jak i obowiązujących go zasad zachowania. Szczególnie lubi aportowanie, można go też zabierać na spacery, bo z chodzeniem na smyczy nieźle sobie radzi.
Pielęgnacja
Podstawą żywienia wszystkich kotów jest mięso. U ras orientalnych, ze względu na ich szczupłą, ale umięśnioną sylwetkę, należy szczególnie zadbać o odpowiednią ilość białka w pożywieniu i jakość podawanej karmy. Mięso może być gotowane (kurczak) lub surowe (wołowina i indyk). Poza tym wskazana jest karma gotowa (najlepiej sucha), dobrych renomowanych firm, można też czasem dołączyć karmy mokre. Raz w tygodniu dobrze jest podać gotowaną rybę i jajko. Koty chętnie jedzą też biały ser i jogurt, mleko natomiast nie jest wskazane.
Pielęgnacja Seszela nie jest trudna. Futerko można wyczesać gęstym grzebieniem i wyszczotkować - najlepiej szczotką z włosia. Zabieg ten ma na celu usunięcie z sierści martwych włosków. Kot mniej futerka połknie podczas mycia i mniej go zostawi na domowych sprzętach. Nic się jednak nie stanie ani kotu, ani meblom, jeśli takiego zabiegu nie wykonamy, zwłaszcza u odmiany krótkowłosej. Można też się zaopatrzyć w miękką irchową ściereczkę i wygłaskać nią futerko kota - będzie wtedy pięknie błyszczało.
Jeszcze tylko okresowe czyszczenie uszek i obcinanie pazurków i pozostały wolny czas możemy poświęcić na zaspokojenie psychicznych potrzeb naszego pupila, czyli pieszczotki i zabawę. Godne polecenia są wspólne gonitwy po mieszkaniu, zabawa w chowanego czy aportowanie - zwykle to człowiek rzuca zabawkę, a kot ją przynosi - ale czasem następuje zmiana ról.
Komu Seszela, komu?
Ze względu na dość specyficzny charakter kotów seszelskich zakup kociaka tej rasy powinien być dobrze przemyślany. Na pewno nie jest to kot dla osób spędzających bardzo dużo czasu poza domem. Zostawienie Seszela na wiele godzin samego może się odbić niekorzystnie zarówno na psychice kota, jak i na mieszkaniu opiekuna. Ludzie ceniący ciszę i spokój w domu też raczej powinni zdecydować się na inną rasę.
Na Seszelu na pewno nie zawiedzie się ten, kto gotów jest mocno zaangażować się w kocio-ludzką przyjaźń, gdyż koty za okazane serce odwdzięczają się z nawiązką swoim przywiązaniem, lojalnością i uwielbieniem.

Powrót do: Czytelnia


Rasy kotów
- artykuły z
KOCICH SPRAW