Tekst i zdjęcie Ewa Kozłowska

Koty perskie to prawdziwa arystokracja - spokojne, niezwykle uczuciowe, inteligentne. Niegdyś najbardziej popularna rasa, dziś zapominana. Czy te kocie duszki na to zasługują? Wokół Persów krążą mity o słabym przystosowaniu do życia, ale czy to prawda?

Historia rasy
Poprzez wieloletni program hodowlany dzisiejszy typ kota perskiego uległ istotnym zmianom od czasów, kiedy pojawiły się pierwszy raz na wystawie.
Niektórzy badacze umieszczają początek rasy w epoce wypraw krzyżowych i zgodnie uznają ją za jedną z najstarszych kocich ras. Za jego ojczyznę uważa się tereny Turcji, Persji i Angory. Pierwsze zapiski o kotach z długim włosem pochodzą z XVI wieku. Pierwszy sprowadził je do Italii włoski podróżnik Pietro Della Vale około 1521 roku. Kilkadziesiąt lat później za sprawą naukowca i podróżnika Nicholasa Claude Fabri de Peirese koty przybyły do Francji.
Nazywano je różnie: kotami angorskimi, chińskimi, rosyjskimi lub francuskimi.
Do Anglii przywieziono je z Francji. Zaczęto pokazywać je na dworach i tak stawały się symbolem prestiżu i elegancji. Ówczesne koty przypominały dzisiejsze koty syberyjskie: miały obfitą kryzę, portki, puszysty ogon, okrągłą głowę o nieco spłaszczonym pyszczku, wielkie, okrągłe oczy i proste nosy. Włos miały bardziej sztywny i krótszy. Ówczesne koty prawdopodobnie potrafiły same zadbać o swą pielęgnację. Pierwsza profesjonalna wystawa kotów rasowych odbyła się w 1871 roku w Cristal Palace w Londynie. Zorganizował ją Harrison Weir. Pokazano na niej głównie koty długowłose oraz brytyjskie. W Ameryce podobna wystawa odbyła się w 1895 roku w Madison Square Garden w Nowym Jorku. Pierwszy klub kotów perskich powstał w Anglii w 1900 roku. Koty te stawały się coraz bardziej popularne. Następował bardzo szybki rozwój rasy. Powstawało coraz więcej klubów zrzeszających miłośników kotów perskich, którzy poprzez świadomą hodowlę polegającą na odpowiednim doborze par, osiągnęli ideał kota perskiego.
Pracowano także nad uzyskaniem nowych kolorów futra oraz ich kombinacji. Dziś możemy się cieszyć największą różnorodnością barwną wśród wszystkich ras kotów. Odmian kolorystycznych jest ponad 670 - jeszcze żadna rasa nie dorównała pod tym względem Persom.

Wygląd
Kot perski zaliczany jest do kotów średnich. Jest krótki, masywny i krępy, o szerokim, dobrze umięśnionym grzbiecie, szerokiej klatce piersiowej, a zarys sylwetki zbliżony jest do kwadratu. Łapy
persa są niskie i masywne, zakończone wyrastającymi pomiędzy palcami kępkami włosów. Głowa duża, okrągła z dobrze zaznaczonym stopem. Czoło wypukłe i zaokrąglone. Nos krótki, szeroki z otwartymi nozdrzami; policzki wypełnione. Mocna broda, szczęka prosta i silna. Oczy duże, okrągłe, otwarte i błyszczące, szeroko rozstawione o kolorze odpowiadającym odmianie barwnej. Uszy małe, szeroko rozstawione i osadzone nisko, zaokrąglone z pędzelkami włosów wyrastającymi z ucha. Szyja masywna i krótka. Ogon krótki, proporcjonalny. Włos perskiego cuda jest jedwabisty, długi i gęsty, ale nie wełniany. Kryza obszerna, okalająca szyję i klatkę piersiową.

Charakter i usposobienie

Więcej przeczytasz w magazynie KOCIE SPRAWY - Nr 102 kwiecień 2011

Powrót do: Czytelnia


Rasy kotów
- artykuły z
KOCICH SPRAW