Tekst Artur Maj, Hodowla kotów syberyjskich z MAYLANDU*PL
KOCIE SPRAWY - Nr 83 WRZESIEŃ 2009
 

Syberyjczyki pochodzą z Rosji, z dalekiej i mroźnej Syberii. Obecnie, tak jak kawior czy balet, są popularnym „produktem eksportowym" tego kraju, choć nim odkryto w nich kocią arystokrację, nie miały łatwego życia. I nie dotyczy to jedynie surowego klimatu dalekiej Syberii. Polscy zesłańcy wspominają Syberyjczyki jako koty, które niejednokrotnie ratowały im życie.

Podczas pewnej wystawy, do hodowcy kotów syberyjskich podeszła starsza pani i krzyknęła: „Ja znam te koty! Moja kotka wyglądała tak samo, miała to samo urzekające spojrzenie!". Kotka miała na imię Masza, a owa starsza pani należała do pokolenia Polaków, którym nieobce były deportacje i przymusowe przesiedlenia na Wschód. W 1989 roku Jolanta Sztykiel przywiozła z Rosji pierwszą kotkę syberyjską o imieniu Bajra i tym samym zapoczątkowała polską hodowlę tej wspaniałej rasy.

Ogólna charakterystyka
Przypuszcza się, że początek tej rasy wywodzi się ze skrzyżowania kota dzikiego (felis silvestris) z rosyjskim kotem domowym. Syberyjczyki należą do rodziny kotów półdługowłosych, podobnie jak kot norweski leśny, Maine Coon i tureckie Angora i Van. Wszystkie te rasy łączy jeszcze jedno: są naturalne, czyli powstały bez ingerencji człowieka. Ponadto koty syberyjski, norweski i Maine Coon należą do tej samej grupy nazywanej kotami leśnymi.

Standard rasy
Dorosłe koty charakteryzuje obfita kryza wokół szyi, imponujące portki na tylnych łapach i puszysty ogon. Włos okrywowy Syberyjczyka jest twardy, błyszczący, opadający na boki. Ogon jest średniej długości, równomiernie puszysty, o gęstej i długiej sierści. Zwinięty wzdłuż boku powinien dochodzić do łopatki. Koty syberyjskie charakteryzuje podwójny, gęsty i zwarty podszerstek, który latem jest nieznaczny. Zgodnie z obowiązującym standardem rasy głowa kota syberyjskiego powinna być nieco dłuższa niż szersza, łagodnie zaokrąglona. Jej kształt podkreślają dobrze rozwinięte, wysoko osadzone kości policzkowe. Syberyjczyki mają lekko skośne oczy oraz dość szeroko rozstawione uszy, z których wystają frędzelki sierści, a na łapach kosmyki włosów między poduszkami. Są to koty o zwartej, kompaktowej budowie, doskonale umięśnione. Występuje u nich duża różnica w wielkości między obydwiema płciami. Kocury tej rasy mogą osiągać wagę od 6. do 10. kg, kocice, które są dużo mniejsze, ważą między 3,5 a 7. kg. Dopuszcza się wszystkie kolory z wyjątkiem liliowego, czekoladowego, cynamonowego, płowego i oznaczeń typu point. Koty syberyjskie o znaczeniach point tworzą oddzielną, siostrzaną rasę i nazywane są Neva Masquerade.

Charakter
Niezależnie od ich siły i zwinności typowych dla leśnego łowcy są to koty bardzo miłe, wrażliwe i dumne, a ich przepiękny wygląd potrafi urzec nawet najbardziej zatwardziałego wyznawcę teorii wyższości psa nad kotem. Kot syberyjski nabyty z odpowiednio prowadzonej hodowli jest dobrze zsocjalizowany, aczkolwiek możemy mieć do czynienia z przedstawicielami mniej lub bardziej nieśmiałymi. Syberyjczyki na ogół akceptują towarzystwo psów, kotów i innych zwierząt, a ze względu na swój zrównoważony temperament bardzo dobrze sprawdzają się w domach, gdzie są małe dzieci. Kot syberyjski
jest aktywny, niezależnie od wieku lubi zabawy, jest łagodny i bardzo komunikatywny. Jeżeli jego opiekun poświęci mu dużo uczucia i uwagi, to będzie miał przy swoim boku naprawdę szczęśliwego kota, który odwdzięczy mu się wręcz psim przywiązaniem. Nie bez powodu o Syberyjczykach mówi się, że są to psy w kociej skórze. Te koty niczym psy wybiegają nam na spotkanie, gdy wracamy z pracy. Chętnie też podróżują, odznaczają się ogromną inteligencją i jako jedne z nielicznych ras mają predyspozycje do chodzenia na smyczy. Należy również podkreślić, że są ogromnie ciekawskie. Chodzą za swoim opiekunem krok w krok i uczestniczą we wszystkich czynnościach domowych.
Nie powinniśmy być więc zdziwieni, gdy nasz pupil, chcąc sprawdzić, cóż takiego pijemy, włoży swoją łapkę do filiżanki z kawą.

Koty syberyjskie mają również nieprzeciętne zdolności terapeutyczne. Zdumiewająco łatwo odczytują nastroje swoich opiekunów i gdy widzą, że ich dwunożny przyjaciel jest smutny, ochoczo wskakują mu na kolana i aplikują mu koci masaż. Innym razem ufnie wystawią swój brzuszek do głaskania, a wtedy troski i kłopoty ulatują nie wiadomo gdzie i kiedy. Rasa ta, z uwagi na jej zrównoważony temperament, ma ogromne predyspozycje do felinoterapii.

Pielęgnacja
Utrzymanie kota syberyjskiego w czystości i zdrowiu nie zajmuje wiele czasu ani nie jest też pracochłonne. Ten kot posiada nieprzemakalną okrywę włosową, która praktycznie czyści się sama. Jest to futro odziedziczone po jego przodkach - dzikich kotach leśnych, które umożliwiło mu przeżycie w surowym klimacie. Kotów syberyjskich nie kąpie się, same zadbają o czystość tego pięknego futra, ale trzeba pamiętać, że wymaga ono regularnego szczotkowania. Dotyczy to zwłaszcza okresu linienia (dwa razy do roku, na wiosnę i jesienią). W tym czasie należy częściej wyczesywać swojego pupila, aby pomóc mu pozbyć się martwej sierści. Nasz Syberyjczyk, myjąc się, połyka dużo sierści, która może tworzyć w żołądku tzw. kule włosowe. Koty przeważnie je zwracają, co z kolei może powodować problemy gastryczne. Dlatego nie można zaniedbywać regularnego czesania i trzeba zapewnić im dostęp do trawy.

Kot dla alergika
U 80 proc. osób, u których występuje alergia na koty, objawy uczuleniowe wywołuje kocia ślina, którą kot zostawia na swojej sierści podczas mycia. W rzeczywistości alergicy uczuleni są nie na samą sierść, jak się zwykle przyjmuje, ale na proteinę Fel D1, która znajduje się w kociej ślinie, moczu, gruczołach hormonalnych i łojowych. Wszystkie koty posiadają tę proteinę, zatem żaden nie jest całkowicie „niealergiczny" i obojętny dla człowieka. Istnieją natomiast koty, które w mniejszym stopniu wywołują alergię niż pozostałe rasy. Z tego powodu osoby, które kochają koty, a cierpią na tę chorobę, powinny mieć właśnie syberyjskiego mruczka. Fakt, że kot nie posiada sierści (Sfinks), czy też ma jej bardzo mało (Devon Rex), nie eliminuje ryzyka alergii. Aby dowieść, że koty syberyjskie posiadają mniej niż inne kocie rasy proteiny Fel D1, w Stanach Zjednoczonych pani Linda Tartof przeprowadziła serię prób laboratoryjnych. Po opublikowaniu rezultatów badań amerykańscy naukowcy stwierdzili, że kot syberyjski posiada bardzo mało tej proteiny. Moje wieloletnie obserwacje hodowlane potwierdzają rezultaty opisanych badań. Jednakże z uwagi na to, że badania naukowe obarczone są mniejszym lub większym marginesem błędu, alergikom zawsze proponuję, żeby zanim podejmą decyzję o przyjęciu pod swój dach Syberyjczyka, odwiedziły moją hodowlę i sprawdziły, jak zareaguje ich organizm na kilka dorosłych kotów i sporą gromadkę maluchów.

Powrót do: Czytelnia


Rasy kotów
- artykuły z
KOCICH SPRAW