Tekst Andźelika Piechowiak

Andżelika Piechowiak: Karol Dickens mawiał, że największym darem w życiu jest miłość kota. Pan też czuje się jakoś szczególnie wyróżniony, kiedy kocica Kropka i jej syn Szarak obdarzają Pana czułymi względami?

Zbigniew Wodecki: Szczerze mówiąc okazało się, że jestem o nie zazdrosny, co najmniej jak o kobietę. Szarak łasi się do każdego, kto nas odwiedza. Strasznie mnie tym denerwuje, bo w końcu to ja łożę na jego utrzymanie i powinno bydlę mnie traktować wyjątkowo. Kropka jest księżniczką mającą wszystko w nosie. Kiedyś myślałem, że każdy dachowiec jest taki sam, tymczasem ze zdziwieniem odkryłem, że koty bywają ładne i brzydkie. Jedne mają bliżej, inne dalej osadzone oczy, różne nosy, inne kształty pyska. Moje koty są oczywiście przepiękne. Bardzo lubię, jak po mnie łażą, szczególnie po plecach, to najlepszy masaż.

Poranne łażenie po człowieku, który dopiero powoli się budzi, dla większości właścicieli kotów bywa irytujące.

Nie wiedzą, co dobre, ja akurat to uwielbiam. Denerwuje mnie coś innego. Kropka ma zwyczaj, którego nie cierpię. Drapie w drzwi tak długo, aż w końcu ktoś jej otworzy. Nie dostaje w tyłek tylko dlatego, że nie wypada karcić w ten sposób wiekowej damy, w końcu ma już swoje 9 lat. Zawsze kiedy piszę w nocy nuty, ona nagle przypomina sobie o mnie i zaczyna namiętnie skrobać framugę. Wpuszczam ją. Pobędzie chwilę w pokoju, pokręci się, ponudzi i znowu rozpoczyna drapanie w drzwi, żeby ją tym razem wypuścić. Nie raz starałem się ją przetrzymać, ale to nie przyniosło żadnego efektu, ona jest albo bezlitośnie tępa, albo wyrachowana. Szarak z kolei jest straszną mendą, ale co zrobić - kocham je jak własne!

Kropka jest chyba dość niespodziewanym prezentem od pańskiej córki? 

Pamiętam, jak Joasia przyniosła tę małą wystraszoną kulkę. Moja najstarsza córka jest „odjazdowa" i miewa szalone pomysły, na szczęście nie kupiła mi wtedy węża. Nie był to jednak pierwszy kot w moim życiu, wcześniej mieszkały u mnie i te miauczące, i te szczekające czworonogi. W ogóle bardzo lubię zwierzęta, staram się żyć w symbiozie z matką naturą, choć nie zawsze bywa to przyjemne, można na przykład złapać kleszcza. Chciałbym bardzo mieć co najmniej dwa psy, zawsze dobrze się z nimi rozumiałem. Niestety, nienormowany czas pracy nie pozwala mi na taki luksus. W wyobraźni jednak widzę się w towarzystwie wielu czworonogów, obłożony nimi i zrelaksowany.

To mogłoby być konfliktowe towarzystwo...

Fascynuje mnie, że psy i koty to takie różne gatunki. Kocury są uparte i niezależne, bo muszą takie być, to ich kocia natura. Bywa to oczywiście wkurzające, ale jakoś da się to przetrzymać, w końcu mają też wiele zalet. Szczerze mówiąc, paru rzeczy im nawet zazdroszczę. Moje koty wiodą wyjątkowo szczęśliwe życie. Sezon letni spędzają na wsi, kiedy „wyprują w pole", to wracają po kilku godzinach. Oczywiście zaczynają wtedy dożywiać rodzinę. Te przynoszone, martwe zwierzątka to prawdziwa tragedia. Brzydzę się tego jak diabli, ale wiem, że chciały dobrze i nie można na nie krzyczeć.

Jest takie ładne stwierdzenie pojawiające się w „Paradzie paradoksów" Władysława Grzeszczuka - „Kiedy kot tańczy z myszą, muzyki nie trzeba"...

Więcej przeczytasz w magazynie KOCIE SPRAWY - Nr 84  październik 2009

Powrót do: Czytelnia


Wywiady z opiekunami kotów 
- artykuły z
KOCICH SPRAW



Ze znanymi kociarzami rozmawiały:
Andżelika Piechowiak, Barbara Kubicka, Magdalena Bielicka, Katarzyna Pielak